انتشار "دفترا عوض" و "بی تو مرداد"

دو مجموعه شعر "بی‌تو مرداد" و "دفترا عوض"، سروده‌ی علی خانی، از سوی انتشارات انور‌کتاب انتشار یافت."دفترا عوض" و "بی‌تو مرداد" دو مجموعه از پنج‌گانه‌ی "زنان چشمان خود را زیباتر می‌بینند"، "دفترا عوض"، "برای تجربه‌های اخیر"، "بی‌تو مرداد" و "چهارشنبه‌های بارانی" است که تم اصلی آن‌ها، واکاوی وجوه متفاوتی از عشق‌های انسانی است. پنج‌گانه‌‌ای که قرار بود به ترتیب سروده شدن چاپ شوند. اما به دلایلی مجموعه‌ی دوم و چهارم زودتر در دسترس قرار گرفت و سه مجموعه‌ی دیگر نیز در دست چاپ می‌باشند. "زنان چشمان خادامه مطلب

برچسب: نویسنده: پرهام عباسیان تاريخ: جمعه 3 مهر 1405 ساعت: 4:05

انتشار "سُرخ، مثل سُسِ قرمز" و "چهارشنبه های بارانی"

مجموعه داستان "سُرخ، مثل سُسِ قرمز" همراه با مجموعه شعر "چهارشنبه‌های بارانی" از علی خانی، توسط انتشارات لحظه یک در دسترس قرار گرفت. "سُرخ، مثل سُسِ قرمز" دومین اثر داستانی نویسنده است. کتاب، شامل یازده داستان کوتاه با عناوین "سُرخ، مثل سُسِ قرمز - یک شب، یک صبح، یک سرباز - اینجا، منتظر کسی هستم – نه‌چندان‌های عاشقانه - در هوای شفاف دم عید - و ما همه سقوط می‌کنیم - اینجا، پرلاشِز نیست - طوسی، نرسیده به دکتر قریب – باقیمانده‌ی پدر، مُشتی پنبه بود - امروز، عاشورا – منحنی‌های علائق فیمابین" است کهادامه مطلب

برچسب: نویسنده: پرهام عباسیان تاريخ: جمعه 3 مهر 1405 ساعت: 4:05

انتشار "برای تجربه های اخیر"

دفترا عوض شعر، داستان، نقد ادبی انتشار "برای تجربه‌های اخیر" علی خانی، متولد 1354 شهر اردبیل و دانش آموخته معماری از دانشکده هنرهای زیبا است. او از سال 1392 به طوری جدی وارد عرصه ادبیات شد و در سال 1394 اولین مجموعه داستان خود با عنوان "مرگ عادی یک استاد معمولی" را منتشر کرد. این کتاب شامل ده داستان با عناوین «بوی ماه مهر، نامه عاشقانه، مرگ عادی یک استاد معمولی، دادسرا، مکاشفات یک راننده تازه‌کار، تعطیلات، دختر طوسی‌پوش، خوابِ مُرده‌ها، یک جلسه مفصلا اداری، و بعد از ظهرادامه مطلب

برچسب: نویسنده: پرهام عباسیان تاريخ: جمعه 3 مهر 1405 ساعت: 4:05

امروز عاشورا

"امروز، عاشورا" به پدرم بخش اول: "ای کربلا چولینده، قولسوز یاتان اباالفضل" "شاه حسین، وای حسین" معروف‌ترین جمله‌ای بود که صبح عاشورا می‌شنیدیم. آن روزها فکر ‌می‌کردم ‌می‌گویند: "شاخسی...واخسی" واقعاً هم مردم قبل از تعزیه دور میدان به گونه‌ی خاصی پا ‌می‌کوبیدند و ‌می‌گفتند: "شاخسی، واخسی...شاخسی، واخسی." اسم مراسم هم همین بود و ‌می‌گفتند، بیایید برویم "شاخسی، واخسی." بعد از "شاخسی، واخسی"، شبیه‌خوانی شروع ‌می‌شد و تا مدت‌ها، مهمترین اتفاقی بود که ‌می‌توانستم تصور کنم. شب تاسوعا، ذخیره‌ی شال، رادامه مطلب